شعر((سر انجام بچه ی بد))

کودکی آمده با صد شور و شر

                   کرده  درس شیطنت رااو زبر

گربه ی بیچارهره رابا صد قه قهه

                  کرده درمیان لولای  دو در

پدربیچاره جیبش خالی شد

              اوزبس گفته این رابخر آن رابخر

تاسرانجام از غذای روزگار

             حوصله ی دوستانش گشته ســـر

یک به یک با اخم وتخمی بیشمار

             بافراری،جان خودبرده  به در

 گِرده او خودبا سایه اش

             گرچه درشب سایه هم میرفت بیخبر

آنچه بود اندر کنارش ناگزیر

                 غصه ی تنهای واخم پدر

لیک با بابا بشد او هم سخن

               تا که بابا چاره جوید از پسر

ای پسر این کار تو هیچ خوب نیست

              خواهشا با کارخود،آبرو مبر

 

 

/ 0 نظر / 13 بازدید